(चालः ऊठ दे झुगारुनि बेडी...)

बघु नको अशी डोळ्यांनी, अग गायी ! केविलवाणी । मजकडे ।।

वाटते दुःख अति भारी, नेताति तुला हे वैरी । हाकुनी 

द्रव्याचा अपव्यय करुनी, पापांच्या राशी भरुनी । नेति हे ॥

(अंतरा) ना दया, जरासी मया, तया पापिया,

उपजली ध्यानी,ठेविती सुरी तव मानी । गायिगे ! ।।१||

जा सांग सुखे देवासी, हिंदुची बुद्धि का ऐसी । घातली ? ।।

मी दूध देतसे यांना, तरि विकती माझ्या प्राणा । सांग हे ।।

वत्सास जुंपती शेती, अणि माझी ऐशि फजीती । सांग हे ।।

(अंतरा) अति उंच, हिंदुचा धर्म, परी हे कर्म,

सोडूनी   वर्म,  पळति   अडरानी ।

नुरला मम त्राता कोणी । सांग हे ॥२॥  

गोपाळ कशाचे हिंदू , गो काळाचा त्या छंदू । लागला ।।

मौजेने विकती मजला, अति स्वार्थ तयांना झाला ।आवडी ॥

मज तोडतील जे काळी, मी देइन शाप उमाळी । हिंदुना ।।

(अंतरा) घ्या चला, विका आईला, रिकामी तिला,

म्हणोनी कोणी, आवडेल का ही गाणी । आमुची ?॥३॥

मज क्रूर समज तू अता, तरि काय करू मी माता ! । सांग हे ।।

नच द्रव्य आमुच्या पाशी, घेतो तरि जोरच यासी । पाहिजे ।।

मनि तळमळ अतिशय वाटे, तव काळ कसा गे ! कठे ? दुःख है ।।

(अंतरा) करु काय, नाहि उपाय कष्टतो माय !

सांगतो कानी, तुकड्याची ऐका कोणी । विनवणी ।।४ ॥