(चाल-प्रभू हा खेळ दुनियेचा...)

मनाने ध्यास हा धरला, चला शेगावि बघण्याला ।

अवलिया संत नांदतसे, गजानन ! म्हणति जन त्याला ।।धृ0।।

हजारी लोक जाऊनिया, समाधी वंदिती भावे ।

पावती भक्तिच्या मार्गे, आम्ही ही जाउ तरण्याला ।।१।।

नसे त्या पंथ अणि पक्ष, नसे   कुणि   रंग - बेरंगे ।।

सदा अलमरस्त ते राहती, ब्रह्म-स्वरुपात सजण्याला ।।२।।

असो स्त्री-पुरुष वा कोणी, राव वा रंक अज्ञानी ।

स्पृश्य-अस्पृश्य ही कोणी, मुळी नसे भेद हा कळला ।।३।।

आपुले सूख - दु:खेही, जाणती सन्त  सह - भावे ।

म्हणे तुकड्या शरण गेलो, कृपेने संत तो वळला ।।४।।

                  -दिग्रस,नागपूर प्रवास दि. 0५-0९-१९६१