मोहना ! यदूनंदना ! कमललोचना ! पहा तरी नयना ।

या भारताची   ही   कशी   रे   दैना ! ।।धृ0।।   

हतभागि  तरुण  येथीचे, जाहले   कुचकामाचे ।

ना घरचे परि परक्यांचे, अपूले न कधी देशाचे ।

लोळती आळशापरी दारि आणि घरी,कशाची करुणा ? 

अन्नान्न देश जाहला पहा  मनमोहना ! ।।१।।

स्वहितास नोळखी कोणी, नच कर्म-धर्म कुणि मानी ।

ना घेति नीतिला   कानी, पळतात   सदा   अडरानी ।

हा असा तमाशा कसा? वाढली नशा, यत्न समजेना,

कल्पनाच नुरली काहि आजच्या तरूणा ।।२।।

घरदार आळसापायी, गमविले मालकी नाही ।

व्यसनात गुंग मति राही, ऐकिना कुणि कवणाही ।

नच मान-पान राहिला,उगा गलबला भ्रमवितो प्राणा,

अति धिंगाणा हा मना  न   बघवे   नयना ।।३।।

ऐश्वर्यवान बहू होते, पूर्विच्या काळचे जन ते ।

धन-धान्य पेविंही जेथे, नच अन्न खावया तेथे ।

गर्जती वीर चहुकडे, कुणाचे अडे, पडेना काना,

का वेळ अशी पातली आज   मनमोहना ! ।।४।।

सावरी आपल्या देशा, हे करुणाघन करुणेशा ! ।

येवढी पुरविना आशा, दे बुध्दि जना जगदिशा ! ।

हे सर्व मिळोनी असो, द्वेष मुळि नसो कुणाचा कोणा,

तुकड्याची ऐकूनि हाक भीक दे कान्हा ! ।।५।।