( कुठवरी भोगिल मोजा )

बा मना ! धन्य मग होशी, जव जाशी निज- सदनासी रे ! ।।ध्रु।।

अमरपूर एक गाव साजिरे, चवधा लोक निवासी ।

जन्म-मरण कधि नसे तयाला, कर्म - धर्म अविनाशी रे ।।१।।

सहा खणांची माडि पाहुणे, सात   सात   परदेशी ।

सोहं पंखा निशिदिनि चाले, लागे ब्रह्म - पदासी  रे ! ।।२।।

सतरावीची धार   पाझरे, अमृत   दे   सर्वासी ।

पिउनी पिउनी मस्त राहती, न ये मृत्यु  कोणासी  रे ! ।।३ll

ज्ञान- ध्यान- वैराग्य खजाना, राहतो त्यांचेपाशी ।

अनहद-नाद गजर चौफेरी, धुंद सदाहि   प्रकाशी  रे ! ॥४॥

रवि-शशि-तारे हिरे-चौंकडे, राहति त्या  गावासी ।

तुकड्यादास म्हणे मी भुललो, मी-तू नाही त्यासी रे ! ।।५।।