(चालः कुठवरी भोगशिल मौजा..)

पाहिला तो ब्राह्मण निर्धारी, ब्रह्मगिरीच्या शिखरी ॥धृ० ।।

ब्रह्मी राहुनि ब्रह्म पाहतो, शुन्य स्थितिमाझारी ।

अनुभव-वेद, विमल निज वाणी, दाखवि भ्रम - बाजारी ।।१।।

मुलाधारिहुन तिलक चढविला, औटपीठ इकदारी ।

सप्त स्वर्ग उंच चोटि ज्याची, सावरती   नर   नारी ।।२।।

रजोतमोगुण-पात्र ठेवुनी, करि संध्या सरदारी ।

सत्वगुणी घेतसे   आचमन, अद्वय - प्रेम - विहारी ।।३।।

दया-शील, संतोष, कार्य हे, नांदति  त्याचे   द्वारी ।

आशा - मनशा नाहि   जयासी,   विश्वंभर   संसारी ।।४।।

वृत्ति शून्य, संशया आवरी, द्वैत - भावना   वारी ।

तुकड्यादास म्हणे तो ब्राह्मण, न तरि सर्व भिकारी ।।५ ॥