(चाल: कसा निभवशी काळ. )

भज भज तो रघुनाथ,अता तरि सोड क्षणिक मात ।

अमर-सुखाची चाखुनि गोडी, निज-सुख घे डुलत ॥ध्रु।|

काय तुला हे वाटे निर्मळ ? विषयाला धरिशी ।

काळ उभा फाडुनी  मुखाते,   अंती    गुदमरशी ।l१।।

बहुत कराया पाप, कुबुद्धी दिधली तुज कोणी ?

नव्हती ऐसी निज कर्मांची, बघ रे ! तव  करणी ।।२।।

पावुनि सुख तव झाले जड हे, जगि या सुखवंत ।

अजपा टाकुनि धरिशी धोंडे,   नवलाची    मात ।।३॥

धर्म-नीतिला मानुनि खोटे, बुडवियला    पंथ ।

तुकड्यादास सांगतसे गुज, भज तो    रघुनाथ   ll४।।