(चालः कसा निभवशी काळ..)

प्रारब्धाचा वाद सोडूनी, भज   श्रीगुरु  आता ।

अंतरिचे मळ करि रे ! निर्मळ,   तूच   जगत्राता ।।धृ०l।

जोवरि न सुटे द्वैत तुझे हे, तोवरि भवि बुडाला ।

न कळे ब्रह्मज्ञान तुला बघ, गुरुचरणि   न   गेला ।।१।।

अनंत जन्मी भटकत भटकत, आला नरकायी ।

त्याग अंता षड्विकार सर्वहि, हरि भज लवलाही ।।२॥

प्रबल तुझ्या त्या बहुत वासना, की तुटती त्वरित ।

हेचि करुनि घे साधन आता, दृढ    धर   रघुनाथ ।।३॥

तुकड्यादास सागतसे गुज, समज धरी काही ।

कर्मगती   ती   बदलायासी, हीच    योनि    पाही ।।४॥