(चालः कसा निभवसी काळ..)

नाहि जरुर मज गड्या ! कुणाची , गुरु - चरण धरले I

देहाचीहि न ठेवू पर्वा, चित्त नामि रमले ।।धृ०।।

मागुनि तुकडे घर - घर सारे खाऊ आनंदे ।

आत्मज्ञानी निशा घेउनी, नाचू स्वच्छंदे ॥

शंख - मृदंगहि मंजुळ वीणा, ऐकू अनुहाती I

अलक्ष मुद्रा चढवुनि केली, देहाची माती ।।

चंद्र सूर्य ते उजेड दाविती फिरता मार्गाने I

जिवनकला ती अमृत टाकी, पीतो प्रेमाने ।।

भोगुनि चार अवस्था आलो, उन्मन झरझरले ।

देहाचीहि  न  ठेवू ।।१।।

चैतन्याचा उजेड झकझक गगनी तो फुटला ।

रंगमेळ तो विचित्र दिसता पाहणारा भ्रमला ।।

पाहुनिया ते स्वरूप सुंदर अनंत रंगांचे ।

झाली विदेही स्थिति देहाची, सिद्धपणी नाचे ।।

दिसणे पाहणे सगळे बाबा ! अद्वैतचि बनले ।

देहाचीहि  न   ठेवू ।।२।।

झटकन उठूनी पटकन् लागे सहज समाधी हो !

आनंदे डुलतसे , खावया मिळती मोती हो ! !

मोति खातसे जो कोणी नर तोचि स्वर्गि राही ।

सांगतसे तुज गुप्त गोष्ट ही, कळत मला नाही ।।

तुकड्यादास आडकोजीला त्वरे शरण आला ।

नामामृत सेवुनी गडे हो ! चरणि लीन झाला ।।

मायिक जग हे नको अम्हाला, सेवू प्रेम - प्याले ।

देहाचीहि   न   ठेवू ॥३॥