( चाल : दयामयी अवतार . . ) 

भक्तवत्सले माय भवानी ! तुळजापूर स्वामीनी ! 

अंबिके ! प्रसन्न होई मनी ।।धृ०॥ 

दर्शन करण्या बहु दिवसांची , इच्छा होती मनी । 

पावलिस आज मनापासुनी ।

निसर्गसुंदर स्थान, रम्य हे तीर्थ तुझे पाहुनी l

शांतलो जगदंबे ! मी मनी ॥

महाराष्ट्राची स्फुर्ति-मूर्ति तू, कीर्ति ऐकली जनी ।

भेटलो आज मना अर्पूनी ।।

श्री छत्रपती शिवराय तुला   भेटला ।

लढण्यास शक्तियुक्तिचा हात तू दिला ।

उचलुनी दिली तलवार, स्फुर्ति अणि कला ।

तसेच यश दे आज महाराष्ट्रास धाव घेउनी ।

नव्याने तेजवि ही   मेदिनी  l।१॥

योग्य काळ हा नाहि म्हणुनी का स्वस्थ अशी बैसली ?

बोलली नाही कुणाशी खुली ।।

कोण तुझ्यावाचूनी अंबिके ! जगताची माऊली ?

स्फुर्ति देशील मुलांना भली ।।

आळसला महाराष्ट्र जिवाला कळकळ ही भेदली ।

संस्कृती लया जाउ लागली ।।

उघड गे नेत्र, कर दया बालकांवरी ।

हे स्वराज्य टिकण्या स्फुर्ति देई अंतरी ।

प्रगटवी आपुली सत्ता लोकांतरी ।

तुकड्यादास हाची वर मागे, तव पदि शिर ठेवूनी ।

दयाळे ! सुखवी भारत  गुणी ॥२॥