(चालः मोसम कौन कुटिल खल..)

मनुजा ! का रे ! भुलला मायी ?

जगि तुजविण कुणि नाही ।।धृ०।।

तूच जगी बा  !  ब्रह्म असे ते, त्वंपद-तत्पद पाही ।

घटचि निरंजनमाळ सोडुनी, का रे ! फिरसि प्रवाही ? ॥१॥

या मायेच्या लागुनि कासे, चौऱ्यांशि गोते खाई ।

सुंदर काया होई जीर्णचि,   सर्व    व्यर्थ    मग   जाई ॥२॥

लाविल काळ गळ्यासी फासी, सोडविण्या कुणि नाही ।

तुकड्या म्हणे गुरुचरणा सेवी, कृपेने  भवपार   होई ।।३॥