(चालः कार्तीक पौर्णिमा रम्य निशा ..)

देह की भोगिता त्याचा अससी सखया ?

हे जववरि न कळे तुजला, जाशिल  वाया ॥धृo।।

कर विचार अपुले मनी सत्य शोधाया ।

नश्वर हा भव संसार तोड ही माया ।।

तुज नसे दया, का निष्ठूर करिसी काया ।

का उपाय करिसी गड्या ! यमाघरि   जाया ॥१॥

सांगेन तुला मी उपाय आता सोपा l

धरुनिया श्रीगुरू - चरण सोडि या पापा ॥

आडकोजी - अंकित तुकडया सांगे नमुनी ।

सर्वाहूनि सखया ! गुरु - पद श्रेष्ठचि भुवनी ॥२॥