भाग्य हे उघडले , बघोनी चरणा
( चालः जागरे ! झडकरी कुणी ये . . . )
भाग्य हे उघडले , बघोनी चरणा ! !
विसरुनी गेली , जन्मीची ही भावना ! ॥धृ०।।
आणिकांचा संग खोटा , या मनी स्फुरला !
म्हणुनी विसरले , विषय समुळ हे -
आत्मरुपाची, उगवली ही प्रेरणा ! ।।१।।
संगतीने ज्ञान झाले , कोण मी कुठला !
जिवा - शिवाचा , भेद विसरला
दुःखची गेले , ही निमाली यातना ! ॥२॥
पावते जल हे जलासी , मी - तू हा भाव विरला !
तुकड्यादासा , अघटित घडले -
विश्वची माझे ! - दृढ झाली ही कल्पना ! ॥३॥
- गुरुकुंज आश्रम , दि . ०४ - ११ - १९५९