(चाल: पतीतपावन नाम..)

नसे ज्ञान, सत्कर्म, आत्मसुख, त्याग जयापाशी ।

ऐशा गुरुला शरण जाउनी काय गड्या! घेशी? ।|धृ० ||

दगडाची करुनिया नाव जरि बसलो होसेने ।

क्षणीच गेली बुडूनि, झाले तसेचि या गुरुने ।।१॥।

शिष्य करोनी इहपर ज्याने, साधवले नाही।

धिक्क असे तो गुरु, कशाला जाता त्या-पायी? ।।२॥|

ज्या संगाने बोध होइना, मानुष -कृत्याचा ।

झाला जरि तो साधू, त्यागा संग अशा गुरुचा ।।३॥।

कनक-कामिनी मोहविती ज्या, मरती कीर्तीला ।

जरा न निश्‍चय करी सत्यता, द्याया वृत्तीला ।।४॥।

बाह्य भूषणे असली तरि का, तो होतो साध ?

साधु नव्हे रे गड्या! असे ती फसव्यांची जादू ।।५ ।।

तुकड्यादास म्हणे संतांनी, क्षमा द्यावि आम्हा।

पोटभऱ्याची स्थिती सांगतो, घ्या आपुल्या कामा ।।६ ।।